Natomiast saletrę w połączeniu

„Natomiast saletrę w połączeniu z fosforanem wapnia i solami alkalicznymi uznał Boussingault za nawóz kompletny. Na ten temat wykonał jeszcze inne doświadczenia z dawkowaniem azotu i stwierdził ogromną zależność plonu od ilości dostarczonego roślinom azotu.
Działalność badawcza Boussingaulta była bardzo wszechstronna. Badał zawartość amoniaku w wodzie deszczowej, śniegu i mgle, analizował rośliny i glebę na zawartość węgla, azotu, fosforu, chloru, krzemu, potasu, sodu, wapnia, magnezu, manganu i żelaza. Badał nawet powietrze glebowe. Oznaczał u wielu gatunków roślin zawartość białek, dekstryn, inuliny, celulozy, sacharozy, kwasów organicznych, tiuszczów, chlorofilu, barwników i garbników. Pisał o gnanie i wapnowaniu gleb, o fermentacjach, oddychaniu i fotosyntezie. Największe jednak znaczenie dla fizjologii roślin i rolnictwa mają jego podstawowe badania nad rolą azotu. Skorygował on niejasne poglądy Liebiga, że amoniak i azotany, dostające się z opadami do gleby, są wystarczającym dla roślin źródłem azotu.
Najbardziej znane są dwa jego dzieła Economie rur ale consideree dans ses rapports avec la chimie, la physiąue et la meteorologie (1843—44; 2 tomy) oraz Agronomie, chemie, agricole et physiologie (1860—68 ; 4 tomy); oba wydano w Paryżu.“(14)